Watson het konijn
Algemeen

Het ochtendritueel met Charlie, Watson & Ivy

Ik knipper met mijn ogen en herken versuft het licht van mijn wake-up light. ‘Nu alweer?’, denk ik bij mezelf. Ik hang mijn arm buiten het bed en tast naar mijn telefoon. Een automatisme. ‘Verslaafde’, schiet er door me heen. Nog voor ik mijn telefoon goed en wel gepakt heb, hoor ik een geluid. Ik moet me concentreren om het goed te kunnen horen, maar natuurlijk valt het precies op dat moment stil. Ik open net Facebook wanneer ik opnieuw dat geluid hoor. Dan herken ik het gelijk: Charlie. Het klinkt zeurderig en is precies hard genoeg om een irritant achtergrondgeluid te vormen. Ik doe een laatste poging tot blijven liggen totdat ik de schrapende geluiden van kattennagels tegen mijn deur hoor. Charlie vindt het tijd voor ontbijt.

Continue Reading

gekke Charlie
Gedrag

Help, mijn kat is gek geworden!

Op een doodgewone donderdagavond sta ik al neuriënd in de keuken. Hoewel het volgens de klok aan de muur half 3 is, zegt mijn maag dat het rond een uur of 7 ’s avonds is. De batterijen van de klok zijn al minstens 4 maanden leeg en ik heb nog altijd geen batterij vervangen. Terwijl ik de zoveelste mentale notitie maak dat ik batterijen moet scoren, draai ik me om en doe het licht in de keuken aan. Ik schakel over van neurien naar meezingen en brul uit volle borst mee met Anastasia.

Continue Reading

Charlie leest een boek
Nieuws

3 Nederlandse schrijvers en hun kattenboeken

Van jongs af aan lees ik al graag. Vroege jeugdherinneringen betreffen bij mij dan ook vaak boeken die ik las of verhalen die ik hoorde. Er was ooit een boek van een meisje dat een flesje had en als ze daaruit dronk dan werd haar haar eindeloos lang. En dan was er ook nog het boek waar van die flapjes inzaten. Het ging over iemand die een broertje of zusje kreeg en je kon de buik van de moeder openklappen om de baby te zien groeien (dit klinkt enigszins luguber als ik ’t zo zeg). De eerste volwaardige leesboeken waren boeken die ik mijn ouders voor me kochten bij De Slegte. Zo kreeg ik daar het boek over Jeen, genaamd ‘Je bent geweldig’, die nooit iets goed kon doen. Alle boeken die ik in mijn bezit had (ik leende ook veel uit de bibliotheek), heb ik nog altijd bewaard. Of ik ze nog wel eens lees? Nee, maar de herinnering is waarom ik ze eigenlijk bewaar.
Continue Reading

Watson in de ketel
Gastblog, Watson

Hoe de kleine Watson in de ketel van de druïde viel

Toen Watson 7 weken oud was kwam hij in Rotterdam wonen. In Geesteren wekte hij de indruk een kalm konijntje te zijn die rustig op mijn borst bleef zitten. Eenmaal thuis kwam zijn ware aard naar boven.

Hij eet.

Hij eet altijd, hij eet veel en hij heeft altijd honger. Hij weet feilloos wanneer het etenstijd is en dat hij ook eten krijgt als hij het hok van Ivy hoort. Watson weet alles als het eten betreft.

Continue Reading

De zwarte panter
Algemeen

Charlie’s oceaan en de zwarte panter

Een week nadat Ivy bij ons was komen wonen brak mijn vakantie aan. Ik liet Charlie, Watson & Ivy achter in de handen van mijn buren, zodat ik met een gerust hart in de trein naar Groningen kon stappen. Van de konijntjes weet ik dat ze zich toch wel vermaken, want ze hebben een heel hok vol avontuur, zijn gelukkig als ze eten hebben en als ze af en toe rond kunnen hupsen. Charlie daarentegen vind ik heel moeilijk om achter te laten. Het moment dat ik met mijn koffer de woonkamer uitga wil ik het liefste terugrennen om Charlie onder m’n arm mee te nemen op reis. Het idee dat ik m’n harige vriendin thuislaat terwijl we dagelijks kroelen en knuffelsessies hebben vind ik vreselijk. In mijn hoofd speelt zich een dramatisch muziekje af terwijl ik mijn koffer door de gang rol. Ik roep Charlie nog één keer gedag en stap dan toch maar de deur uit op weg naar vakantie.

Continue Reading