De zwarte panter
Algemeen

Charlie’s oceaan en de zwarte panter

Een week nadat Ivy bij ons was komen wonen brak mijn vakantie aan. Ik liet Charlie, Watson & Ivy achter in de handen van mijn buren, zodat ik met een gerust hart in de trein naar Groningen kon stappen. Van de konijntjes weet ik dat ze zich toch wel vermaken, want ze hebben een heel hok vol avontuur, zijn gelukkig als ze eten hebben en als ze af en toe rond kunnen hupsen. Charlie daarentegen vind ik heel moeilijk om achter te laten. Het moment dat ik met mijn koffer de woonkamer uitga wil ik het liefste terugrennen om Charlie onder m’n arm mee te nemen op reis. Het idee dat ik m’n harige vriendin thuislaat terwijl we dagelijks kroelen en knuffelsessies hebben vind ik vreselijk. In mijn hoofd speelt zich een dramatisch muziekje af terwijl ik mijn koffer door de gang rol. Ik roep Charlie nog één keer gedag en stap dan toch maar de deur uit op weg naar vakantie.

Als ik eenmaal de deur uit ben loop ik nog net niet fluitend weg. Ik weet dondersgoed dat mijn poezenkind en konijntjes in hele goede handen zijn als ik op vakantie ben. Het is de wetenschap dat je bewust iemand alleen thuis gaat laten terwijl je niet kunt uitleggen dat je echt wel terugkomt. Wanneer Charlie merkt dat er iets niet snor is weet ik niet zo goed. Ik vernam van mijn buurvrouw dat ze op de achtergrond gebleven is gedurende de week. Hoewel dat al snel het geval is als je een kleine, stuiterende Watson hebt; eerlijk is eerlijk. Charlie eet, haalt af en toe een aai.. En doet een grote wildplas.

Grumpy cat

De oceaan van Charlie

Uiteraard hadden mijn buren de eer om een reusachtige plas van Charlie op te ruimen dit jaar. Het was zelfs zo’n grote plas dat ik een bezorgd appje kreeg of Charlie altijd van die grote plassen deed? Ik vraag me af of de hoeveelheid plas gelijk staat aan hoe groot haar protest is. Blijkbaar was ze zo pissig (pun intended) dat ze alleen met Watson & Ivy opgescheept zat dat ze haar gevoel geuit heeft onder de verwarming. Mijn arme buren konden met hun goede gedrag mijn vloer gaan soppen. En Charlie maar chillen en onschuldig kijken.

De zwarte kat met het cirkeltje om zijn staart

Tijdens mijn vakantie liep er rondom het huis een zwarte kater met een wit cirkeltje rondom zijn staart. Terwijl Charlie mijn huis deed overstromen, kon ik mijn kattenliefde kwijt bij deze kroelkat. Hij was eigenzinnig en struinde de hele wijk af. Hij wist ook niet beter, want hij kwam van een boerderij waar er weinig tijd voor hem was en de eigenaren hem achterlieten toen ze verhuisden. De buurman verderop, de held, besloot gelukkig om voortaan voor de zwarte panter te zorgen. Zodoende struinde hij rondom ons vakantiehuis. Zo wandelde hij ook voorbij toen ik op een zonnige middag op het terras zat. Ik hurkte voor hem neer en hij draaide tevreden zijn kop in mijn hand. Na een poosje was het genoeg en plofte hij neer in het zonnetje op de warme stenen.

Panter

Het was een goed leven voor ons allebei tot ik een klein uur later opeens de buurvrouw hoorde roepen. Ik liep weer naar buiten en zag mijn moeder bij het hek staan en de buurvrouw gehurkt langs de autoweg die voorbij het huisje liep. Een autoweg waar 50 de officiële snelheid was, maar 70 voor sommigen de norm leek te zijn. Ik vrees dat je het al aan voelt komen en zo liep ik ook naar het hek. Daar lag de zwarte kat met het cirkeltje om zijn staart. Wederom op zijn zij op de warme straat, maar deze keer niet uit eigen beweging. De buurvrouw aaide liefdevol over zijn lijfje totdat de kater het zijn laatste adem uitblies. Aangereden door een idioot die ook nog eens het lef had om door te rijden. Mijn hart brak in duizend stukjes. Ik kon wel janken. In mijn hoofd verplaatste ik projecteerde ik Charlie op zijn plek en ik voelde het verdriet opkomen. Er zijn mensen die zeggen dat het ‘maar’ een kat was. Dat het leven nou eenmaal zo is. Ik deel de mening dat het leven niet altijd eerlijk is, maar iemand die te hard rijdt en niet stopt bij een ongeluk is voor mij een teken dat dit niet had hoeven gebeuren. Enigszins beduusd scrolde ik door de foto’s die ik dat kleine uur daarvoor nog genomen had van de panter. Ik veranderde mijn telefoonachtergrond in Charlie en hoopte maar dat de zwarte kat in de beste kattenhemel ooit terecht gekomen was.

Charlie slaapt

Home sweet home

Hoewel de week vakantie heerlijk was, kon ik ook mijn geluk niet op toen ik de deur opendeed en Charlie weer kon begroeten. Haar mening over mijn vertrek wisselt per vakantie, maar deze keer leek ze me zowaar gemist te hebben. De eerste dagen vroeg ze veel om aandacht, rammelde ze me regelmatig uit m’n slaap om te kijken of ik er nog was en kwam ze knorrend op schoot liggen. Ergens in die week heeft ze ook de gewoonte ontwikkelt om te miauwen als ik niet snel genoeg reageer. Ze is niet zo luidruchtig, nooit geweest. Blijkbaar was de combinatie, een week alleen en 2 konijnen in haar territorium reden genoeg om van zich te laten horen. En zo praat ze enkele weken later nog altijd met me. Het liefste als ik tegen Watson praat, want dan wil zij ook aandacht. Ach, ik denk dat op vakantie gaan en je beesten achterlaten nooit gaat wennen. Al is het thuiskomen wel weer extra leuk.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply