Watson het konijn
Algemeen

Het ochtendritueel met Charlie, Watson & Ivy

Ik knipper met mijn ogen en herken versuft het licht van mijn wake-up light. ‘Nu alweer?’, denk ik bij mezelf. Ik hang mijn arm buiten het bed en tast naar mijn telefoon. Een automatisme. ‘Verslaafde’, schiet er door me heen. Nog voor ik mijn telefoon goed en wel gepakt heb, hoor ik een geluid. Ik moet me concentreren om het goed te kunnen horen, maar natuurlijk valt het precies op dat moment stil. Ik open net Facebook wanneer ik opnieuw dat geluid hoor. Dan herken ik het gelijk: Charlie. Het klinkt zeurderig en is precies hard genoeg om een irritant achtergrondgeluid te vormen. Ik doe een laatste poging tot blijven liggen totdat ik de schrapende geluiden van kattennagels tegen mijn deur hoor. Charlie vindt het tijd voor ontbijt.

Het is pas 10 voor 5 ’s ochtends. Mijn hele zijn vindt dat Charlie best even kan wachten. Zij gaat echter onverstoorbaar door. Ik hoor iets wat doorgaat voor een klagende miauw en probeer niet te denken aan de verflagen die van mijn slaapkamerdeur gekrabd worden. Mijn nekharen gaan overeind staan van die irritante achtergrondgeluiden en ik kan me er totaal niet voor afsluiten. Ik draai geërgerd op mijn rug, terwijl ik mijn telefoon weer op mijn nachtkastje mik. Ik sla de dekens van me af en draai mezelf snel het bed uit. Ik struikel half over mijn wasgoed waarvan ik vergeten was het op te ruimen.

‘Ongelofelijk, iedere dag weer. Als ik ooit kinderen krijg dan wordt dat nog wat’, mopper ik. Ik gooi de slaapkamerdeur open en twee grote ogen kijken me even aan. Voordat ik goed en wel besef dat Charlie me aankijkt stuift ze de slaapkamer binnen zodat ik niet meer ga liggen. Al struikelend over een mijnenveld van schoenen bereik ik de voorraadkast en open vloekend de deur. Ik graai een handje kattenbrokken uit de open zak kattenvoer en zwaai de deur hard achter me dicht.

Ik zie Charlie de slaapkamer uitstuiven als de eerste brokjes de bak raken en ze valt gelijk aan. Ik klop mijn handen af en hoor lawaai achter me. Watson heeft ook ontdekt dat het Charlie weer gelukt is om me uit bed te krijgen. Hij holt als een enthousiaste puppy zo snel mogelijk van de ene naar de andere kant in zijn hok. Hij schopt hierbij tegen alles wat hij tegenkomt, zodat hij zeker weet dat ik hem niet zal vergeten. Ik moet lachen om dat blije, hyperactieve konijn en vergeet gelijk mijn ergernis. Ik zet mijn kinderlijke Watson-stem op en vraag of hij honger heeft terwijl ik met mijn vinger onder zijn kin kriebel. Hij staat op zijn achterpoten en zijn oortjes wiebelen enthousiast heen en weer terwijl hij me op de voet volgt vanuit zijn hok. Ik tover de zak brokjes tevoorschijn en wil de deur openen. Watson hangt echter met zijn tanden aan de spijlen van het hok. Waarschijnlijk in de hoop dat ‘ie zo sneller bij zijn eten kan. Terwijl ik de deur van het hok open zwaai, vliegt Watson zijn hok uit. Nog voor ik het hok goed en wel geopend heb is hij al bij de zak voor aanbelandt.Met een grote sprong stort hij zich op de zak en zoekt vol enthousiasme naar de opening. ‘Watje, je krijgt eten, echt waar’, zeg ik tegen hem. Ik duw Watson zachtjes opzij en giet wat voer in zijn bak. Hij heeft het echter nog steeds te druk met de zak voer, dus pak ik hem zachtjes op en zet hem bij zijn voerbak. Hij verblikt of verbloost niet terwijl hij zijn voorpoten in de etensbak zet en aanvalt. ‘Wat een leven hebben die beesten’, mompel ik tegen niemand in het bijzonder.

Ik sluit Watson weer veilig op en open de deur van Ivy’s hok. Ivy haar neusje wiebelt enthousiast terwijl ze voorzichtig vanuit haar huisje naar me kijkt. ‘Hey Ivy, hé meisje, we gaan weer lekker eten he?’, zeg ik tegen haar. Verklaar me voor gek, maar ik blijf hopen dat ze sneller went doordat ik tegen haar praat. Ik leeg mijn hand met biks in haar voerbak en blijf even kijken naar wat ze doet. Ivy hoort de brokken in de metalen bak vallen en schiet snel langs mijn hand om te eten. Met haar bips nog in haar huisje begint ze te eten. Zolang ik stil blijf zitten eet ze gestaag door, maar ik moet ook voor mijn eigen eten gaan zorgen. Ik hijs mezelf overeind en Ivy schiet voor ik kan knipperen haar huis in. Gevaar kan overal zijn.

Previous Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply