Watson in de ketel
Gastblog, Watson

Hoe de kleine Watson in de ketel van de druïde viel

Toen Watson 7 weken oud was kwam hij in Rotterdam wonen. In Geesteren wekte hij de indruk een kalm konijntje te zijn die rustig op mijn borst bleef zitten. Eenmaal thuis kwam zijn ware aard naar boven.

Hij eet.

Hij eet altijd, hij eet veel en hij heeft altijd honger. Hij weet feilloos wanneer het etenstijd is en dat hij ook eten krijgt als hij het hok van Ivy hoort. Watson weet alles als het eten betreft.

Hooi, brokken, groente en plastic bandjes

Ik had het kunnen weten toen ik naar zijn hok keek en hem zo zag zitten. Dit beeld hieronder is gemaakt in de eerste 24 uur dat hij hier woonde en zo kan hij nog steeds zitten. Met één of twee pootjes leunt hij heel casual op de rand van zijn etensbak. Quasi nonchalant kijkt hij rond met een blik die zegt: ‘goh, gaan we nog eten vandaag ofwat?’. Met zijn ene oor nog overeind en zijn kleine lijfje wist hij al precies waar de prioriteit lag. Bij gebrek aan biks, want die waren al binnen 5 minuten op, besloot hij maar het hooi te gaan. Met z’n bips in de wc heeft hij al de nodige hooi verwerkt. Ik las dat konijnen dat prettig vinden. Keutelen en eten tegelijk. Watson vindt alles fijn als het maar eetbaar is.

Watson wil eten  watson eet hooi en kakt

Nog geen week nadat hij hier zijn thuis gevonden had besloot Watson alles te testen op eetbaarheid. Ik liet hem rond hupsen door de kamer terwijl ik op mijn buik bij het hok lag. Hij kwam even buurten. Zijn neusje kriebelde tegen mijn wang en een heel warm tongetje likte over mijn handen. Ik vond het stiekem best grappig dat zowel Charlie als Watson de gewoonte bleken te hebben om handen te likken, terwijl zij hem helemaal niet leuk vindt. Stiekem lijken ze op elkaar. Terwijl Watson zijn tocht naar eten voortzette kwam hij mijn pols tegen. Om mijn linkerpols zit mijn fitbit die continu mijn stappen en hartslag meet en dat had Watson ook gespot. Een donkerblauw plastic AliExpress (godzijdank) fitbit bandje keek hem aan vanaf mijn pols. Watson rook even en hapte toe. Watson hapte héél goed toe en voor ik het wist had ik een hap uit mijn bandje en een konijn met plastic in z’n maag. Ik heb heel opvoedkundig onverantwoord hard gelachen en daarna even opgezocht of ik eigenlijk in paniek moest raken (nee).  

watson eet bandje

Verbouwen en het voer van een ander

Watson ontdekte dat zijn etensbak op te tillen was en maakt hier sindsdien grondig gebruik van. Met een enorm kabaal smijt hij zijn etensbak van de verhoging in zijn hok en hoopt vurig dat er eten onder vandaan komt. Daar heeft trouwens nog nooit eten gelegen, maar om het met Watson te zeggen: je weet maar nooit. Ook nu hij inmiddels 3 maanden oud is kom ik nog altijd bijna dagelijks de lege voerbak op een andere plek tegen. Misschien is het zijn vorm van protesteren dat er niet nog meer eten is. Al denk ik eigenlijk dat ‘ie gewoon een überblije sukkel is die blijft hopen op verstopt voer.

Troepmonster  

Als hij vrij rondloopt gaat zijn zoektocht naar eten gewoon door. Charlie heeft immers ook eten. En Ivy trouwens ook. Daar moet je als konijn in de groei gebruik van maken natuurlijk. Ik lag samen met Charlie op de bank en hoorde plotseling het geluid van brokjes die doorgebeten werden. Ik keek enigszins confuus naar Charlie die op haar beurt met toegeknepen ogen naar haar voerbak keek. Haar blik volgend zag ik daar een klein otterblauw monster zitten met enthousiast wiebelende hangoren terwijl hij fanatiek aan het kauwen was. De kleine Watson had Charlie’s voer ontdekt en geconstateerd dat ook dat prima te eten was. Hoewel ik ook dit heel grappig vind, haal ik toch keer op keer Charlie’s voer weg als Watson door de kamer hupt. Als we het toch over sukkels hebben, dan is Charlie er zo een die gewoon haar bak leeg laat eten door een miniklein konijn. Want konijnen zijn onvoorspelbaar en daarmee eng, aldus Charles.

A post shared by Nienke (@nienkebuijser) on

Ik dacht, naïef als ik ben, dat het daarna wel klaar was met voer in de woonkamer vinden. Ik lag wederom met Charlie op de bank (lievelingsplek) toen ik een enorm kabaal hoorde in de buurt van Ivy haar hok. Het bleek Watson te zijn die een dappere poging deed in de hooiruif van Ivy te springen. Ik heb heel hard gelachen, het gefilmd en daarna Watson uit de hooiruif gehaald en ‘m bij z’n eigen hooi neergezet. Het hooi is blijkbaar altijd groener aan de andere kant voor een konijn als Watson.  

 

Ik heb inmiddels de heilige overtuiging dat Watson als klein konijn in een ketel met Redbull gevallen is en net zoals Obelix daardoor een onstilbare honger heeft. Mijn kleine vreetzak ligt, terwijl ik dit typ, uit te buiken van zijn witlof, hooi en biks. Na het doorlezen van mijn artikel is ‘ie echter weer begonnen aan de restjes witlof die er nog lagen. Met slaperige oogjes kauwt hij op zijn witlof. Ik snap Watson. Leg een reep Tony’s naast me neer en het roept me zoals de witlof hem roept. Was ik ook maar zo dol op groente als hij.

Previous Post Next Post

No Comments

Leave a Reply