krabpaal
Algemeen

Bij Queen C is het pas écht thuiskomen

Eén van mijn favoriete gevolgen van het hebben van een kat is thuiskomen. Ik woon alleen en dat betekent dat ik altijd heel ongezellig in een donker hol thuis kom als ik de hele dag ben weg geweest. De verwarming staat uit, er is geen eten gekookt, er branden geen kaarsjes en er staan geen lampen aan. Het hoogtepunt van thuiskomen in het pre-Charlie tijdperk was de geur van schone was waarvan ik vergeten was dat ik ‘m gedaan had. Ook kon ik, zeker in de eerste maanden, nog enorm genieten van het uitzicht. Ik kan vanuit mijn woonkamer de lichten zien branden in De Kuip als Feyenoord speelt en zien of de Euromast nog overeind staat. Nu we twee jaar verder zijn vergeet ik wel eens om van dat uitzicht te blijven genieten. Het wordt toch vanzelfsprekend (dit is eigenlijk vooral een note-to-self).

Pre-Charlie

Ik heb ongeveer 4 maanden alleen in huis gewoond voordat ik besloot Charlie uit het asiel te halen zoals je hier hebt kunnen lezen. Het was best spannend om de volledige vrijheid op te geven voor zo’n beestje. Charlie had ook een ongenadige rotkat kunnen worden, je weet ‘t nooit met die beesten. Inmiddels moet ik eerlijk bekennen dat ik enorm op zie tegen de paar dagen waarop Charlie uit logeren gaat deze maand. Het is voor haar eigen bestwil, want ze gaan in mijn huis de ramen vervangen en een hoop lawaai maken in haar territorium. Maar potverdorie wat vind ik dat spannend en een gek idee.

Inmiddels ben er ik zo aan gewend geraakt om thuis te komen en gelijk Charlie gedag te zeggen. Als ze nog op de bank ligt dan vraag ik me wel eens hardop af of ze überhaupt opgestaan is die dag. Ik heb zelfs het punt bereikt waarop ik af en toe vraag of ze lekker geslapen heeft. Of ik spreekt de legendarische woorden: Genade, net een drol gelegd ofzo? (jup, I totally lost it). Soms dribbelt ze snel weg bij de tussendeur als ik ‘m open doe. Alsof ze daarmee wilt zeggen dat ze toch echt niet nieuwsgierig is wie er binnen komt.

comfortabel

Sociale Charlie

Meestal als ik visite bij me heb dan eindigt haar dribbelpas bij het monsterlijke kattenspeelgeval van de Lidl. Mocht je het je afvragen: ik vind het ook ontzettend lelijk. De paal die op het hoekje staat is inmiddels favoriet geworden. Daar zet ze haar nageltjes in en vervolgens gaat ze die even goed scherpen terwijl haar lijf in een soort veredelde yoga-pose hangt. Dat heeft ze inmiddels zo vaak gedaan dat het touw om haar favoriete paal volledig naar de knoppen is.

Er zijn ook de uitzonderlijke momenten dat ze niet kan wachten tot ik eindelijk ga zitten. M’n billen hebben de bank nog niet eens aangeraakt of er staat al een pootje op m’n bovenbeen. Mocht het zo lopen dat ik eerder m’n laptop op schoot heb dan dat zij er is, dan propt ze zich er gewoon tussen. Zelfs als ik ga liggen op de bank dan heeft ze een oplossing. Ze komt zo dicht mogelijk naast me liggen in monorail-cat positie en gaat tevreden knorren. Ik denk dat ik niet hoef uit te leggen waarom dit mijn favoriete momenten zijn. Het is thuiskomen in een donker hol waar iemand op je wacht en blij is dat je er bent. Zelfs als het in essentie puur eigen belang is, is het nog steeds de fijnste manier om thuis te komen.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply