Wakker worden van Watson
Algemeen

Charlie en de indringer uit de Achterhoek

Het is hier best een poosje stil geweest; Charlie was toe aan vakantie. En ik eigenlijk ook wel. De laatste update stamt van 16 juni, precies 8 nachtjes slapen voor Charlies wereld zou veranderen. Zij wist nog van niks, ik wist het allang. Er stond wel een extra object in de woonkamer, maar dat vormt geen gevaar totdat het in gebruik genomen wordt, aldus Charles. Nietsvermoedend was Charlie gewoon Charlie zoals ze dat alle avonturen lang al is. Tot we 24 juni zouden bereiken.

Op avontuur naar de Achterhoek

Op zaterdag 24 juni stond er een autorit van 200 kilometer met mijn partners-in-crime op de agenda. Ik had vrij gevraagd van werk, het huis in gereedheid gebracht en Charlie zo goed en zo kwaad als het ging voorbereid op wat ging komen. Met 3 man, een reismandje en een grote bak vertrokken we begin van de middag richting Geesteren. Voor de randstedelingen die, net als ik, enkele vraagtekens boven het hoofd krijgen bij het horen van Geesteren: het ligt in de Achterhoek. We reden de snelweg af en langs een eindeloos landweggetje met niks totdat er opeens een straat met rijtjeshuizen opdoemde. Dat was Geesteren.

Watson en Lola

We belden aan bij de man die ons de afgelopen weken op de hoogte gehouden had met foto’s en filmpjes. Hij bracht ons naar de achtertuin waar de mooiste Nederlandse Hangoor Dwergkonijnen het licht gezien hadden. Konijnen van alle leeftijden keken ons aan vanuit, toen nog, hun huis. Hij bracht ons naar de 2 otterblauwe konijntjes van 7 weken oud die met ons mee naar huis zouden gaan. Een rammetje met een grote R in zijn oor die zou gaan luisteren naar de naam Watson en een voedster met de naam Lola die Marijn zijn wereld op z’n kop zou gaan zetten. Met lichte hartkloppingen deed ik mijn vriendin na die Lola op haar borst tilde. Ik had nog nooit een konijn opgepakt en was als de dood dat dit kleine beestje hevig zou gaan protesteren. Het is voor mij dezelfde angst als een baby vasthouden; stel dat ze alleen bij mij heel hard gaan huilen. Gelukkig bleef de kleine Watson stilletjes zitten, waarschijnlijk in hevige verwondering over wat hem nu overkwam. Samen met zijn zusje Lola kwam hij in de grote bak terecht die ze zou gaan vervoeren naar hun echte huis.

Op de weg naar huis begon de bak in stankniveau toe te nemen naarmate we de bewoonde wereld bereikten. Twee babykonijntjes die geen idee hadden wat er gebeurde zaten in gezonde spanning te keutelen en te plassen op een oude handdoek. Mijn vriendin was zo gracieus om mij en mijn wagenziekte voorin te laten zitten waardoor zij uiteindelijk degene was die de meeste tijd in deze natuurlijke geuren mocht doorbrengen. Watson en ik namen in Rotterdam afscheid van Lola en mijn partners-in-crime waarmee gelijk het moment aangebroken was om Charlie’s wereld voorgoed te veranderen.

Charlie’s new home

Charlie en de dikke staart

Charlie lag heerlijk te soezen op de bank toen ik met Watson in het reismandje de woonkamer instapte. Ik zette hem in zijn hok waar hij gelijk op ontdekkingstocht ging en ik met een gerust hart kon gaan opruimen. Na een poosje ontdekte Charlie dat er iets niet helemaal snor was. Ze hopte van de bank en wandelde steeds meer in jachtpositie naar het hok van Watson. Toen Watson zijn neusje boven de dichte rand uitstak, schrok Charlie zich de ziekte. Ook ik kreeg een hartverzakking van de gigantisch dikke staart die bij Charlie tevoorschijn kwam. Ze was bang, doodsbang. Je zag aan alles dat ze er helemaal niks van snapte en niets moest hebben van die onvoorspelbare geluiden uit dat nieuwe hok.

Dit angstige gevoel heeft een dag of twee geduurd bij Charlie. Haar staart werd dik in de buurt van het hok en ze schoot bij ieder geluid in de houding. Ik zag dat Watson zich wel vermaakte. Als klein konijn in een afgesloten hok had hij al snel bedacht dat het wel prima was. In Charlie zag hij vooral een speelmaatje en hij wilde graag ruiken en kijken of ze ook eetbaar was. Charlie was het daar niet zo mee eens, dus die ontweek het hok vooral. Soms stond ze er wel, keek ze even naar mij en liet ze de meest klagelijke miauw die ze ooit gedaan heeft. De eerste nacht heeft Charlie continu aan mijn slaapkamerdeur staan rammelen, alsof ze wilde zeggen, ‘HAAL HET WEG, HET EET ME OP, NIENKE WAT DOE JE, IK SNAP HET NIET, LAAT ME NIET ALLEEN’.

Eten?

Mocht je je afvragen wat dit deed voor mijn kattenmoedergevoelens dan kan ik je verzekeren dat ik me echt heel rot gevoeld heb. Ik had dit gedrag wel ingeschat en ook de verwachting dat het wel los zou lopen, maar het moet toch nog maar gebeuren. Gelukkig besloot Charlie met de dag dat het niet zo eng was als ze eerst dacht. Haar dikke staart verdween, ze reageerde niet meer op ieder geluid en liet me ‘s nachts weer gewoon slapen. Of ze me het ooit echt zal vergeven dat ze haar huis moet delen met Watson, dat weet ik niet zo goed. Ze tolereert het en is weer terug naar de oude Charlie met zo af en toe een woeste blik op Watson als ‘ie zijn gekke 5 minuten heeft. Charlie is weer gewoon Charlie, maar dan met een klein, megadruk broertje genaamd Watson.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply