oprotten!
Algemeen

Een nachtje slapen met Charlie

Ik ben weer eens op de bank in slaap gevallen waardoor Charlie zich veroordeelt voelt tot slapen in haar Taj Mahal. Met mijn lengte van 1m 65 op een bank van 2m 82 past kleine Charlie er niet bij natuurlijk. Charlies personal space is een dingetje waar we nog geen akkoord over bereikt hebben.

En er was licht

Als ik om half vier ‘s ochtends wakker wordt, staar ik recht in het felle licht van de lamp die de hele nacht is blijven branden. Ik hoor Charlies waterfontein luidt pruttelen. Het water is bijna op waardoor er een hoop lawaai komt kijken bij het circuleren van dat wat er nog is. Je moet je voorstellen dat zo’n geluid net niet hard genoeg is om je bezigheden te verstoren, maar wel hard genoeg om als irritant achtergrondgeluid te boek te staan.

Charlie ontdekt dat er beweging is op de bank en komt poolshoogte nemen. Ik zie aan haar staart dat ze richting de fontein loopt en zich toch bedenkt omdat ik zachtjes op de bank tik met mijn vingers. Ze springt soepeltjes op de bank en eist meteen de aandacht. Terwijl ik mijn gesloopte onderrug en verkrampte nek laat wennen aan de normale positie die ze inmiddels weer hebben, herontdekt Charlie me volledig.

Ze loopt op het randje van de bank en zet haar voorpoten neer op m’n rechter scheenbeen. Berekend kijkt ze of ze verder zal gaan maar besluit toch dat het beter is van niet. Ze hopt weer van mijn been en wandelt naar m’n uitgestrekte hand. Ze stoot enthousiast met haar kop tegen mijn handpalm. Alsof ze denkt, ‘eindelijk wat aandacht’. Terwijl ik haar aai begint ze tevreden te pruttelen. Ik heb spinnen nooit een alomvattend begrip gevonden voor dat geluid bij Queen C, maar pruttelen zegt alles. Ze draait één van haar vele onnodige cirkeltjes in de zoektocht naar de volgende stap en botst met haar kop tegen mijn zij. Niet omdat ze gedesoriënteerd is, maar omdat ze daarmee kan zeggen dat ik toch echt de leukste ben en of ik dan niet nu onmiddellijk wil aaien. Zodra ik mijn hand uitsteek, begint ze enthousiast te likken. Alsof ze even vergeet dat ze geen hondje is en ik ook geen soortgenootje ben. Ach, ik denk dat deze kattenliefde zal nooit gaan vervelen.

A post shared by Nienke (@nienkebuijser) on

Ze ontdekt mij zoals alleen nieuwsgierige katten dat kunnen. Ze klimt op mijn buik maar gaat er weer af, ze staat op mijn been maar bedenkt zich toch en zo staat ze even bij alle plekjes stil. Ze blijft hangen bij mijn romp omdat daar een stuk deken over is. Fanatiek begint ze te kneden. Deels in de deken en deels in mijn bovenarm. Als ik iets teveel beweeg, kijkt ze me verstoord aan dus ik blijf maar stil liggen. Dat is best een opgave met die scherpe kattennageltjes in mijn arm, maar voor haar doe ik alles. Als ze besluit een aai te willen dan zet ze haar hele pootje op mijn bovenarm en prikt me met uitgeslagen nageltjes. Na twee aaien is het echter alweer genoeg en pruttelt en kneed ze vrolijk verder.

Drie bier en de groeten

Zoals altijd bedenkt ze zich dan plotseling en is weer van de bank gesprongen voor ik kan knipperen. Niets zo veranderlijk als een kat. Terwijl zij haar volgende plekje zoekt, strompel ik slaperig van de bank. Ik lijk wel een oud wijf. Ik knip de lichten uit en loop de slaapkamer binnen.

Even vervloek ik mezelf voor het afhalen van de was. Als er geen tijd is voor opvouwen dan leg ik het op bed neer omdat het dan moet voor ik kan slapen. Vannacht is echter de uitzondering. Half vijf ‘s ochtends is immers een tijdstip om was aan de kant te schuiven en eindelijk comfortabel te liggen. Voor ik neerplof, hoor ik de fontein naast de slaapkamerdeur nog steeds brommen. Mijn ergernis stijgt met de seconde dus ik loop nog snel even naar de keuken. Mijn thee beker met water is alles wat er nodig is om de pomp tot stilte te manen. Tevreden loop ik richting bed, trek ik de deur achter mij dicht en krul mezelf op in bed. Dat is beter.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply