Schoon vloerkleed.. ofzoiets
Algemeen

De regels van de kattenbak volgens Queen C

Charlie en ik zijn maanden in oorlog geweest over de kattenbak. Ik denk dat het kattenbak-debacle voor mij zelfs het omslagpunt was in hoe vaak ik tegen mijn kat sprak. Je moet weten dat Charles zich vanaf dag 1 keurig gedragen heeft. Ze heeft nooit haar nagels gescherpt tegen de zijkant van mijn relatief nieuwe bank. Ook kan ik kan al mijn eten (m.u.v. zuivelproducten, verhaal voor een andere keer) veilig op tafel laten staan en weglopen. In de gordijnen van mijn slaapkamer heeft ze ook nooit gehangen en het behang zit nog ongeschonden op de muren.

Dit sprookjesachtige bestaan kwam ten einde toen ik besloot een rond, okergeel kleed bij IKEA vandaan mee te nemen. Mijn woonkamer is namelijk zo groot dat ik er makkelijk een kinderboerderij zou kunnen openen. Je kunt je dus indenken dat het al vrij snel saai is zonder vloerbedekking. Bovendien is laminaat gewoon heel erg koud aan je blote voeten in de winter. Een okergeel vloerkleed was echter alles wat kleine Charlie nodig had om volledig van de leg te raken.

Charlie en het gele kleed

Het 1.33 m² ronde, hoogpolige monster kwam te liggen in het midden van mijn woonkamer. In eerste instantie was dat best leuk vond Charlie. Iets nieuws om nagels aan te scherpen en nieuw terrein om te ontdekken doen het altijd wel goed bij haar. Veel te voorbarig appte ik mijn ouders dat het goed leek te gaan. Enorm content met mijn nieuwe kleed en een kat die dat ontdekte maakte ik filmpjes en foto’s, zoals het een goed kattenvrouwtje betaamt. Zo blijk ik, achteraf gezien, zelfs een filmpje te hebben waarbij mevrouw op het vloerkleed haar plekje zoekt en eens goed gaat zitten om een plas te doen. Want dat was dus het probleem. Blijkbaar sprak okergeel haar zo aan dat ze reageerde zoals wij mensen op watergeluiden reageren.

Weken van strijd leken op dat moment begonnen te zijn. Ik heb ontelbaar vaak op m’n knieën gezeten met een emmer sop en een spons om het kleed schoon te krijgen. Het enige positieve aan het geheel was dat het kleed geel genoeg was om de plasjes van Charlie voor de buitenwereld te verbergen. Tot ik het kleed omdraaide natuurlijk, dan was precies te zien waar ze geweest was. Na verloop van tijd besloot ik het kleed naar de slaapkamer te verplaatsen, omdat ze daar niet vaak kwam. Maar ook dat bleek niet afdoende te zijn. Enkele maanden later was het moment daar dat ik met m’n moeder en een auto met een vloerkleed inclusief enorme pieslucht naar het milieupark reed. Tot zo ver een vloerkleed.

Charlie en haar gele kleed

Het hek van de dam

Het vloerkleed opende een bron van irritant gedrag bij Charlie. Ze heeft een keer of 3 mijn bed en de bank ondergeplast. Daarna werd haar favoriete plek op de vloer bij de muur. Die plek kan ik je nog zo laten zien, maar ik heb ‘m aardig weg kunnen moffelen dus dat doen we vooral niet. Je kunt van me aannemen dat ik vrijwel alles geprobeerd heb om haar continu op de kattenbak te laten plassen in plaats van wanneer ze daar zin in had. Eén ding was zeker, ze deed het hartstikke bewust. Ze koos exact dezelfde plek uit om d’r plas te dumpen als ze buiten de kattenbak ging. Het moment dat ik Charlie betrapte en boos, “CHARLIE“, riep rende ze weg. Om vervolgens met een ruimte bocht terug te komen en het nog eens te proberen.

De wind aan je kop voelen

De oplossing diende zich maanden na het vloerkleed aan. Zo simpel dat ik me afvroeg waarom ik er niet eerder aan gedacht had. Het grote verschil tussen plassen naast de kattenbak en plassen op de kattenbak is namelijk de aanwezigheid van een deksel boven je hoofd. PRECIES. Het moment dat de deksel van de kattenbak ging was mijn harige vriendin weer perfect in staat om altijd op de kattenbak te gaan. Mevrouw plast denk ik gewoon graag terwijl de wind door haar vacht waait. Dat de woonkamer vol kattengrit ligt na ieder plasje en het een hoop lawaai maakt als ze de kattenbak ‘schoonmaakt’ neem ik allemaal voor lief.

Ik heb meer dan eens in m’n handen geklapt nadat Charlie op de kattenbak ging en haar een kus op haar kop gegeven. Daarop zei ik uiteraard dat het zo ontzettend goed was van d’r. Steevast werd dit ritueel afgesloten met mijn halve WhatsApp lijst te berichten dat ze het weer op de kattenbak gedaan had. Nu ik dit zo zeg ben ik nog best trots dat ik er geen volledige Instagram-post aan gewijd heb.

Met recht Queen C

Zo zie je maar weer dat mensen nooit de baas zijn. Als Charles besluit naast de kattenbak te piesen dan kan ik op m’n kop gaan staan, maar dan wordt er naast de kattenbak gepiest. Een (toen) 8-jarige dame gaat toch écht niet haar gedrag aanpassen aan zo’n simpel wezen als ik. Kom nou. Ze weet dondersgoed dat ze even later toch weer op schoot kan komen liggen. Haar eten, drinken en snoepjes krijgt ze bovendien toch wel. Dat ik nog net zoveel van haar hou is denk ik niet zo doorslaggevend voor een kat. Ze vindt jou net zo lief als je haar eten geeft en achter haar oortjes kriebelt. Maar zolang het kan maak ik mezelf gewoon wijs dat ik haar favoriete mens ben als beloning voor de eindeloze schrobsessies in haar naam.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply